Meksika’dan sarsıntı için yardıma gelen arama-kurtarma ekibi: Ekipmanlarımız çalındı; bir grup başımıza silah dayadı, polisler olanlara seyirci kaldı

Kahramanmaraş merkezli zelzelelerde yaşanan yıkım bundan ötürü yardım için afet bölgesine giden Meksika merkezli Topos Azteca Uluslararası Arama Kurtarma Tugayı, neler yaşadıklarını anlattı. Tugayın içinde yer alan ve onlara öncülük eden Türk asıllı Aydemir Taşova, Havare Otel enkazında başında, aşiret olduğunu söyleyen bir kalabalık tarafından öldürmekle tehdit edildiklerini söyledi; “Grup içinden birkaç kişi otelin ikinci katında bir yer gösterdiler ve içeride altın ve dövizlerinin olduğunu ve onları çıkartmamızı istediler. İtiraz etiğimde silahı çıkarıp başıma dayadılar ve öldürmekle tehdit ettiler. Polisler olanlara seyirci kaldı ve yardım talebimize karşılık vermeden ayrıldı” diye anlattı.

“AFAD’a, öncesinde, bölgeye asker ve polis göndermeleri konusunda yardım davetinde bulunmuştuk. Saatlerce o bölgede rehin tutulduk. Baht yapıtı, özel harekat polisleri olayı görünce otel etrafında güvenliği sağlayıp bizim inançla ayrılmamızı sağladı” diyen Aydemir Taşova, bölgede ekipmanlarının da çalındığını fade etti.

Türk olması ve Türkçe bilmesi sebebiyle Meksikalı gruba öncülük eden Taşova, sarsıntı bölgesinde neler yaşadıklarını Cumhuriyet’e şöyle anlattı:

“Meksika’dan önce İstanbul’a sonra da uçakla Adana’ya geldik. Adana’ya geldiğimizde bagajlarımızı teslim alamadık. Yanlış uçağa yükleme yapılmış. Bagajları takip etmeleri ve geldiğinde bize ulaştırmaları için iki işçi bıraktık. Ve biz askeri helikopter ile Hatay’a gittik. Gece 2 de işçi ekipmanlarımızı getirmiş. Ekipmanlarımın olduğu çantanın açılmış tokalarının kırık olduğunu gördüm. Bir arkadaşımız da çantasının eksik olduğunu söyledi. Kayıp olan ekipmanlarımız şöyle: Leader Multısearch 8 (uwb radar + 3 sismik sensör + 1 termal+ 1 renkli arama kamerası), Leader Hasty ms 2 (3 sismik sensör + renkli arama kamerası)

“İstanbul’dan arama kurtarma ve halat erişim konusunda uzman arkadaşlarımdan yardım istedim. Kendi ekipmanlarıyla birlikte, yanıma geldiler. AFAD Kent Koordinasyon Merkezi 112 Acil Davet Merkezi’nin girişinde kalmaya başladık. Neden çadırda değil de girişte kaldığımızın da kısa açıklamasını yapayım. Nelere maruz kaldığımızı da daha iyi anlarsınız. İlk gün AFAD bize istekli işçiler verdi. Bu süreç içerisinde bu işçiyle birlikte çalıştık. Bizlere yardımcı oldular. Gece geç bir saatte, sıcaklık sıfırın altına niyet, onlara çadırlarını kurmalarını ve dinlenmelerini söyledim. Fakat kendilerine çadır ve uyku tulumu verilmediğini söylediler. Ben de yanıma 5 istekli alarak AFAD’a gittim. Durumu anlattım. Ekip olarak bizim kamp ekipmanlarımızın olduğunu söyledik. Fakat bize tahsis edilen çalışanın çadır ve uyku tulumunun olmadığını ve bu sebeple istekli işçiye yetecek çadır ve uyku talebim oldu. Ayrıyetenbölgede elektrik olmadığı için jeneratör ve batarya talebimizi ilettik.

“Donma tehlikesi var dedim, ‘beyefendi çadır madır yok ne yaparsanız yapın’ diyerek yüzümüze telefonu kapattı”

(Çeşitli görüşmelerin akabinde yönlendirildikleri kişi) Telefondaki kişi dışardan gelen arama kurtarma gruplarına çadır vermediğini, başımızın devasına bakmamızı söyledi. Ben de takımın ekipmanı olduğunu, yalnızca AFAD’ın görevlendirdiği çalışanın çadır ve ekipmanlarının olmadığını, donma tehlikesi geçirebileceklerini söyledim. Fakat ‘beyefendi çadır madır yok ne yaparsanız yapın’ diyerek yüzümüze telefonu kapattı. Depoya diğer eksikliklerimizi almaya gittiğimizde, bize batarya veremeyeceklerini, jeneratör için de beklememiz gerektiğini söylediler. Fakat battaniyeleri verdiler.

(Uzun uğraşlardan sonra jeneratör edindiklerini anlatıyor) Kaçıncı gün hatırlamıyorum. Sabaha karşı dört gibi, 112 Acil Davet Merkezi’nde birkaç saat dinlenmek için uyuduk. Enkazdan dönmüştük ve yanlış hatırlamıyorsam o gün 55 yaşlarında bir bayanı kurtarmıştık. İki saatlik o uyku müddetinde biri ya da birileri şu materyallerimizi almış: 3 kask (2 kask vizörleri ile birlikte), 3 adet baş feneri, 6000 dolar para, 1 adet Profesyonel emniyet koşumu, 200 metre 11 mm kalınlığında reflektörlü siyah statik halat, 1 adet kaz tüyü tulum, 1 adet 85 litrelik Duffle çanta, 2 adet heavy dutty transfer çantası.

Bunlar dışında bir çanta birkaç teknik materyal daha eksikti fakat kolay temin edilebilecek eserler olduğu için kayıp olarak bildirmedik. Etraftaki polise ve askerlere durumu bildirdik. Bizi bir askerle ve bir polis amiri ile görüştürdüler. Serinyol Jandarma Karakolu ile irtibata geçtiler fakat acil kurtarma operasyonuna katılmamız gerektiği için birkaç gün sonra tutanaklar tutulabildi. Hatay’dan ayrıldığım güne kadar (19 Şubat) takımımızın ve diğer ekip ve çalışanların ekipmanları ve eşyaları çalınmaya devam etti.

“Başımıza silah dayadılar, polisler olanlara seyirci kaldı”

Havare Otel enkazında tehlikeli bir durumun içinde kaldık. Yüzlerce kişilik bir grup (bize aşiret olduklarını söylediler) bizi öldürmekle tehdit etti. Bir kısmı enkaza girmemizi ve kurtarma çalışmalarında bulunmamızı istemedi. İş makinası ile girip cenazelerini süratlice alma niyetindeydiler. Bölgeden takımımı çekmek istedim zira akına uğrama ihtimalimiz vardı. Sonrasında grup içinden birkaç kişi otelin ikinci katında bir yer gösterdiler ve içeride altın ve dövizlerinin olduğunu ve onları çıkartmamızı istediler. İtiraz etiğimde silahı çıkarıp başıma dayadılar ve öldürmekle tehdit ettiler. Polisler olanlara seyirci kaldı ve yardım talebimize karşılık vermeden ayrıldı. AFAD’a, öncesinde, bölgeye asker ve polis göndermeleri konusunda yardım davetinde bulunmuştuk. Saatlerce o bölgede rehin tutulduk. Baht yapıtı, özel harekat polisleri olayı görünce otel etrafında güvenliği sağlayıp bizim inançla ayrılmamızı sağladı.

“Cumhurbaşkanı geleceği için binadan transfer edileceğimizi söylediler”

Her şeyin üstüne tuz biber olan olay 19 Şubat Pazar saat gece 2 benzeri yaşandı. Bizi otobüslere bindirerek öteki bölgeye intikal ettirmek istediler. Ekip yorgun olduğunu sabah ayrılma talebimizi bildirdik. Fakat Cumhurbaşkanı geleceği için binadan transfer edileceğimizi ve yapacak bir şey olmadığını söylediler. Ekip arkadaşlarım otobüslere bindirildi ve gönderildi.

“Bakan danışmanı mevzuyu kapatmaya çalıştı”

Ekipman ve güvenlik sıkıntısını İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’ya başbaşa görüşmemizde anlattım. Her ne kadar Meksika’da yaşıyor olsam da Türk olduğumu, iki ülke arasında bir sorunun yaşanmamasını dilediğimi söyledim. Kendileri çalışmamızdan ve desteğimizden ötürü bana teşekkürlerini iletti. Bölgede bir süre daha kalmamızı rica etti. Kayıp ve çalınan ekipmanların tedarik edileceğini ve güvenliğimizin sağlanacağını söyledi. Fakat daha sonra, Bakan danışmanı olduğunu söyleyen bir kişi, ‘Jandarma tutanağının İspanyolca çevirisini yapın, Meksika’da tedariğinizi siz kendi gayretinizle yaparsınız’ diyerek mevzuyu kapatmaya çalıştı. Uluslararası bir ekip olduğumu, Türkiye Cumhuriyeti devletinin yardım davetiyle ve Meksika’daki Türkiye Büyükelçisi’nin davetiyle bölgeye geldiğimizi, olayın Türkiye’de gerçekleştiğini, bu ekipmanların ileride de arama kurtarma faaliyetlerinde kullanılacağını ve kıymetini anlattım. Fakat bir sonuç alamadık. Yani kederimizi anlamak istemedi. Tahmin ediyorum ki Süleyman Soylu’nun bu görüşmeden haberi yoktur. Zira kendisi ile sıcak ve hoş bir görüşmemiz olmuştu ve ekipmanlar için teminat vermişti.