Ertuğrul Özkök: Olimpiyat köyünde İmane’yi tek başına ağlarken görünce çok üzüldüm

Türkiye’nin 50 kiloda Dünya ikincisi olan boksörü Buse Naz Çakıroğlu dün Paris’teki Rodin Müzesi’nde, Düşünen Adam heykelinin tabanında bize motamot şunu söyledi:

“Cezayirli boksör İmane, İtalyan boksörle maçından sonra sosyal medyada kendisi hakkında yazılan ağır kelamlara çok üzülmüş. O gün akşam onu Olimpiyat Köyünde kaldığımız yerde gördüm. Bir köşede tek başına oturmuş ağlıyordu. Çok üzüldüm onun ağlamasına. Gidip teselli ettim.”

Rodin Müzesi bahçesine kurulan süreksiz binada sohbet

Bizi Bayan Milli Voleybol takımızın ve 50 kilo bayan boksörümüz Buse Naz Çakıroğlu’nun da sponsoru olan  Procter & Gamble, Rodin Müzesi ile davetlileri için özel bir anlaşma yapmış. Oraya stüdyolar kurmuş.

Resmen ahşaptan ve geri dönüşümlü unsurdan bir bina kurmuşlar.

Olimpiyatlar bittikten sonra sökülüp götürülecekmiş. Aslında aynı bina bundan önce Tokyo Olimpiyatları’nda kullanılmış.

Kapının önünde Rodin’in en ünlü heykelleri duruyor.

Düşünen adam heykelinin tabanında düşünen bir bayanla İmane üzerine

Biraz ileride tahminen de dünyanın en meşhur iki heykelinden biri olan “Düşünen Adam” duruyor.

Ve işte o denli bir yerde düşünen bir bayanla sohbet ediyoruz.

Bir akşam önce 50 kiloda Çinli rakibi ile yaptığı maçı kaybetmiş ama olimpiyat ikincisi olan bir kadın.

Onu geniş geniş anlatacağım ama önce beni en çok etkileyen yanından başlayayım.

Cezayirli boksör İmane, İtalyan rakibini yenince, dünyanın her yerinde olağandışı bir sosyal medya kampanyası başladı.

Önce ona trans dediler.

Sonra bayan olarak doğduğu anlaşılınca bu kez X kromozomu çıktı dediler.

Oysa ülkesinde bayan hakları için mücadele eden bir bayandı.

Bize test yapılsaydı tahminen bizde de X çıkabilirdi

Buse Naz annesinin yanında bize hislerini anlatıyor:

“Ben bu yapılanları hiç tasvip etmiyorum. Bin insan manzarasına göre kıymetlendirilebilir mi? Onu bütün karşılaşmalardan beri tanıyorum. Ondan hep DNA testi istediler bizden istemediler. Boksörlerde bu türlü X kromozomları çıkabilir. Bizlerden alsalar tahminen bizde de çıkar. Ona karşı hep bir önyargı vardı. Meğer küçüklük fotoğraflarına bakın. Küçükken de imajı o denli.”

Esra’nın hareketi bana hoş gelmedi

Kendisini üzen bir diğer olayı da anlatıyor.

Birlikte spor yaptığı bir arkadaşı, onun İmane ile çekilmiş bir fotoğrafını paylaşıp, altına “Buse Naz’ın arkadaşı” diye imalı bir ifade yazmış.

Böyle hareketleri küçüklük olarak görüyor.

Konu buraya gelince kendisi benzeri bronz madalya alan Esra Yıldız Kahraman’ın maçtan sonra X işareti yapmasını nasıl bulduğunu soruyoruz.

Cevabı şu oluyor:

“Takım arkadaşımın hareketini pahalandırmak bana düşmez, o nedenle lakin kendi görüşümü söyleyebilirim. Ben bu türlü bir hareket yapmazdım. “

Buse Naz fikirlerini açıkça söyleyen ve adalet duygusu çok yüksek bir atletimiz.

Cezayir halkının İmane’ye sahip çıkmasına sevindim

Bu husustaki sözlerini şöyle tamamlıyor:

“Ama sevindiğim bir şey oldu. Cezayir halkı atletine çok sahip çıktı.”

Cuma akşamı Buse Naz’dan sonra aynı ringe İmane khelif de çıktı.

Çinli rakibini yenerek Olimpiyat Şampiyonu oldu.

Salonda en büyük seyirci kitlesi Cezayirlilerdi ve çok içten desteklediler boksörlerini. Ayrıyeten o gece Cezayir’de adeta bayram vardı.

Müslüman bir halk önce trans denilen, sonra Xx diye aşağılanan bir bayan boksöre beni şaşırtan bir destek verdi.

Kutlarım Cezayir halkını…

Buse Naz’ın ağlayan fotoğrafına bakarken Instagram’ı kapatanlar geldi aklıma

Şimdi sohbete  biraz ara verip, tamamen kendime ait bir duyguyu paylaşacağım.

Buse Naz, aynı sporu yapan İmane’nin ağlamasına üzülmüştü.

Ben de o akşam ikinci olduğu maçtan sonra ağlamasına çok üzüldüm.

Şu fotoğrafa iyi bakın.

Milli boksörümüz ıstıraptan ağlıyor.

Annesi de şevkatli elleriyle yanaklarını okşayarak onu teselli ediyor.

Bir insan Olimpiyat ikincisi olur da kederden ağlar mı?

İşte bu fotoğrafa bakarken, Türkiye’de Instagram’ı kapatan, kapattıran insanlara çok içerledim.

Çünkü Türkiye’de 57 milyon Instagram kullanıcısı var.

İsterdim ki bu fotoğrafı paylaşıp, ‘”Milli boksörümüz dünya ikinciliğine niçin ağlıyor?” diye sorayım.

Instagram politik bir platform değil.

X’in Mad Max’deki vandal kabilelerden beter troller yok orada.

Duygu Asena 37 yıl önce “kadının ismi yok” demişti, bu gözyaşları artık var diyor

İşte o insanlara şunu anlatmak isterdim.

Buse ağlıyor, zira artık maksadı tepeydi. Bu bayanlara artık ikincilik yetmiyor. Azimleri, performansları, baş çıtaları yukarı çekildi. İyi bakın bu fotoğrafa. Bu gözyaşları,  yeni Türk bayanın yeni profilini anlatıyor bize.

Rahmetli His Asena 37 yıl önce ‘Kadının İsmi Yok’ demişti.

Türkiye’da artık bayanın ismi var.

Hem de dünyanın en kült iki spor mabedinden biri olan Roland Garros salonunda, duvarlara hem de büyük harflerle yazıldı.

Instagram açık olsaydı, bu ülkenin 57 milyon insanı o salondaki bu gözyaşlarını paylaşacak ve o hoş duyguyu hep lirlikte millet olarak hissedebilecektik.

Çok gördüler bunu halka…

Gençlere, kadınlara…

Kim bilir tahminen de bundan korktular.

İşte o an haykırdım: Siz hiç Elfida dinlediniz mi?

İşte o an içimden avaz avaz bir ses yükseldi.

Instagram’ı kapattırma kararında ilk adımı atan İletişim Lideri’ne avaz avaz şunu sormak istedim.

“Siz hiç Elfida’yı dinlediniz mi sayın iletişim başkanı…”

Sanmıyorum.

Çünkü artık, dünyanın hiçbir ülkesinde görülmeyen o denli devasa bir şatoda yaşıyor ki…

Kendini o denli izole etti ki…

Geçen gün muhafazakâr mahallenin haşarı kızı Ayşe Baykal’ın yeni açtığı YouTube kanalında dinledim.

Cumhurbaşkanı ile yurt dışı seyahatlerine giderken, VIP salonundan uçağa bile gazetecilerle değil, makam otomobiliyle gidiyormuş.

Ey siz Instagram’ı kapatan beyefendiler, Siz hiç Elfida dinlediniz mi?

Ama Haluk Levent’inkini değil, genç Azeri sanatçı Hilola Sarimarazar’ın versiyonunu…

Her mart ayında Instagram’da beldelerin Elfida mevsimi açılır

Üç dört yıldan beri Türkiye’ye mart ayı geldi mi, kıyılarımızdan binlerce insan, beldelerinin en hoş manzaralarını Instagram’a yükler…

Hepsinin fonunda Elfida çalar…

O insanlar bu imajlarla kasabalarını, beldelerini Türkiye’ye ve dünyaya tanıtır…

Baharın geldiğini işte o Instagram paylaşımlarından anlarız.

Papatyaların açması, can eriğin, çağla bademin çıkması benzeri bir histir o…

İşte o duyguyu aldınız milyonlarca insanın  elinden.

Hem beldesini tanıtmak isteyen hem de onları tanımak isteyen milyonlarca insanı yoksun ettiniz bu keyiften.

Milyonlarca insanın ürettikleri ürünleri pazarlamasına, global pazarlarda kendilerine yer bulmasına  mani oldunuz.

İşte bunları söylemek isterdim.

Neyse daha fazla üzerinde durmayayım, tekrar düşünen insan heykellerinin altında Buse Naz’la yaptığımız sohbeti anlatmaya devam edeyim.

Bir yıldan beri ilk kez bu sabah kruvasan yedim

Boksta hele hele bayan boksunda Olimpiyat ikincisi olmak çok kor zant.

Maçın sonraki sabahı annesini arayıp ilk olarak şunu söylemiş:

“Bir yıldan beri ilk defa bugün bir kruvasan yedim.”

Yiyemiyormuş. Yiyemiyorlarmış.

Çünkü boksta kurallar çok katı.

50 kiloda dövüşecekseniz, 50 kilo 100 gram olamıyorsunuz.

Tartıda bu türlü mi çıktı.

Hemen gidip koşup o 100 gramı atmalısınız.

Oysa kendini iyi hissettiği kilo 54’müş.

Yani hayatı hep iyi hissettiği kilonun 4 kilo altında yaşayarak geçiyor.

İlk rauntta yumrukta 20’ye 14 öndeydim ama…

Maç gecesi sabaha kadar uyuyamamış,

Kafası hala bir gece evvelki maçtaymış.

Kendisine haksızlık yapıldığına inanıyor.

Onların hesaplarına göre ilk rountta yumruk sayısı 20’ye 14 Buse’nin lehindeymiş.

Üçüncü rountta Çinli boksöre ihtar verilmiş ama sayısı Buse’ye yazılmamış.

Ama bütün bunlara karşın maç sonunda dayanılmaz bir Fair play örneği gösterdi.

Çinli rakibini kutladı.

Madalya merasiminde onunla pek samimi bir şekilde sarıldı.

Antrenörün Türk düşmanlığı kelamına katılıyor musunuz?

Buna karşılık antrenörü daha fevriydi.

Kendi hisseme bunu “Türk düşmanlığına bağlamasını” hiç doğru bulmadım.

Bence bir gece önce öteki boksörümüzün yaptığı X protestosu hakemleri daha olumsuz etkilemiş olabilir.

Annesi His Çakıroğlu’nu çok taktir ettim.

Sakin ve kızına güven veren fevkalade destek veren bir anne.

Sabah kahvaltıda ağlıyordu. Ona “Biz Buse’yle iftihar ediyoruz” dedim.

Tek istediğim tatile gidip odamda yatmak

Olimpiyat köyünde iki kişilik odalarda kalıyorlarmış.

İlk günlerde odada biri daha varmış ama sonra tek kalmış.

“Şimdi ne yapacaksın” diye sorduğumuzda, “Tatil yapacağım” dedi.

Bir yıldır Olimpiyat modunda yaşıyormuş.

Peki tatilde ne yapacak?

“Odama girip yalnızca yatmak istiyorum” karşılığını verdi.

Bu tatilde kendime tamam mı devam mı diye soracağım

Sonra hayatının bundan sonrasını nasıl tanzim edeceğini düşünecekmiş.

Yola devam mı, durmak mı…

Yaşı daha 28.

Bence gidecek daha çok yolu var.    

Amerikan basket takımı buraya yaşı 40’a yaklaşmış oyuncuları ile geldi.

Ona sevgilin var mı diye soracaktın vazgeçtim

Tabi iş bu türlü bir hayat hesaplaşmasına gelince insanın aklına hayatla ilgili öbür sorular da geliyor.

Genç ve çağdaş bir kadın.

Mesela sevgilisi var mıdır…

Dilimin ucuna  gelen soruyu sormaktan vazgeçiyorum.

Neticede özel hayatı ve hele hele bu türlü bir günde sorulacak soru da değil.

O nedenle soruyu  yumuşatıp soruyorum:

“Arkadaşların var mı, onlarla görüşebiliyor musun?”

“Üç beş arkadaşım var ve ne yazık ki”

Onun dışında iki üç arkadaşı varmış. “Ama orada da eşitsiz bir durum söz konusu. Lakin benim müsait olabildiğim vakitlerde görüşebiliyoruz. Elimde olmayan bu durum beni üzüyor” diyor.

Diyorum ya, Olimpiyat ikincisi olmak zor zant…

Disiplin, sabır, fedakarlık gerektiriyor.

Hayatımda ilk kez elime bir olimpiyat madalyası alıyorum

Bu ortada sohbete aldığı gümüş madalyayı da getirmişti.

Hayatımda ilk kez bir olimpiyat madalyasını elime aldım.

Fransızlar, Eyfel Kulesi’nin inştından kalan gereçten çok hoş bir madalya yapmışlar.

Bu ortada 4 gün boyunca kaldığım Saint Lazare tren istasyonun yanındaki Hilton Oteli meğerse Eyfel Kulesi’nin mimarı Gustave Eiffel bu otelde kalmış.

Sporun kült mabedinde ringe çıkmak nasıl bir şey?

Buse müsabakaların Paris’teki Roland Garros salonunda yapılacağını öğrenince çok şaşırmış.

Nasıl şaşırmasın  ki…

Dünya spor tarihin en efsane yerlerinden biri.

Tenis’in iki global mabedinden biri.

Biri burası öteki Wimbledon.

Burada korta çıkmak her tenisçile nasip olan bir şey değil. Hele ringe çıkmak değil.

Salon hıncahınç doluydu.

Olimpiyatlarda bu kadar boks seyircisinin olması beni şaşırttı.

Buse Naz’ı düşünen adam heykelinin yanından uğurladık

Sohbetimiz burada bitti.

Buse Naz biraz sonra Eyfel Kulesi’nin orada madalyalı sportmenlerin halk arasındaki geçit merasimine katılacaktı.

Paris’in büyük  ana caddeleri kesilmişti.

Biraz sonra Olimpiyatların kapanış sporu sayılan Maraton koşusu başlayacaktı.

Bahçedeki Rodin heykellerinin ortasından onu uğurladık.

İnşallah 2028’de bu hoş hisleri 57 milyon Instagram’da paylaşacağız

Gelirken yüzünde çok pozitif, beşere iyi gelen gülümseyen bir ifade vardı. Aynı gülümsemeyle bize “Allahaısmarladık” dedi ve ayrıldı.

Üzerinde çok yakışan gül kurusu renkli mükemmel bir ay yıldızlı forma vardı.

Ay yıldız Olimpiyat ikincisi olmuş genç Türk kadınına  çok yakışmıştı.

Instagram kapatılmasaydı, işte bu hoş sahneleri 57 milyon insanımızla paylaşacaktık.

İçimden ‘İnşallah 2028’de’ dedim.

O yıl artık Instagram kapatma sıkıntımız kalmayacak diye düşündüm.

Yazımı bu cümle ile kapatıp göndermeye hazırlanırken, Instagram’ın açıldığı haberi geldi.

Bütün otoriter rejimler bir gün anlayacaklar.

Klasik medyalarını istediği benzeri yönetebilirler.

Ama özgür bireylerin gücü üzerine kurulu yeni medyayı asla…

Onunla yaşamayı öğrenecekler…

Son nokta: Türkiye Olimpiyat kafilesi ile ilgili gördüğüm en hoş kolaj

Türkiye’nin Olimpiyat oyuncularını gösteren bu kolajı dün Oda TV’de gördüm.

Kimin yaptığını sordum ama yanıtını alamadım.

Paris’te olduğum için pek de araştıramadım.

Ama kim yaptıysa kutlarım.

Türk Olimpiyat kafilesini çok hoş anlatan bir kolaj olmuş.