Sarsıntıda kaybettiği ailesini kendi imkanlarıyla gömdüğünü söyleyen depremzede: Altısını da inekleri yemlediğim yem torbasına koydum…

Kahramanmaraş’ın Türkoğlu İlçesi Şekeroba köyünde yaşayan ve ailesini zelzelede kaybeden Servet Bolat; “Birini biz çıkartabildik ötekilerin hepsi gözümüzün önünde yandı. Altısını torbaya koydum, kesimlerini kendi imkanlarımla gömdüm… İnekleri yemlediğim yem torbasına koydum, altısını da…” dedi. Bir öteki depremzede ise “Cenazelerimizi bile kendi imkanlarımızla çıkarttık. Kimseyi görmedik. İsterse ben Cumhurbaşkanı olayım, vatandaşın yanına gitmezsem ne manası var. Bakanlar geliyor en sağlam binada oturuyorlar, ‘Yaraları saracağız’ diye açıklama yapıyorlar. ‘Yapacağız’ demeyin icraatla uğraşın. Bizi hâlâ kandırıyorlar” diye konuştu.

Kahramanmaraş’ta 6 Şubat Pazartesi günü meydana gelen 7,7 ve 7,6 büyüklüğündeki iki sarsıntının akabinde 16 gün geçti. Kahramanmaraş’ın Türkoğlu ilçesi de zelzeleden etkilenen ilçelerden biri. 10 kentte yıkıma sebep olan zelzelelerin akabinde bölgede artçı zelzeleler devam ediyor. ANKA Haber Ajansı’nın gittiği Türkoğlu Şekeroba köyündeki vatandaşlar, “Teneke sallansa sarsıntı oldu zannediyoruz” diyor.  

“Daha bize devlet gelmedi yani”

Birçok konutun yıkıldığı, yıkılmayanların ağır hazar aldığı Şekeroba köyünde; mahalle okulu da zelzeleden etkilendi. Okulun yıkıntıları arasında bir panonun üzerindeki “güvenli okul” yazısı dikkat çekti.

“Doğduğumdan beri buradayım” diyen Şekerobalı Mehmet Bolat zelzeleden 7 yakını kaybettiğini anlattı. Oğlunun yaşadığı konutun göçük altında kaldığını, kendi uğraşlarıyla enkazdan 4 kişinin cansız vücudunu çıkardıklarını aktardı. Bolat, günlerdir çadırlarda elektriksiz kaldıklarını anlattı. Komşularının evde hayatını kaybedenleri tek tek sıralayan Bolat, yaşadıklarını şöyle anlattı:

“Bir ‘bakanım’ dedi, üç de ‘milletvekiliyim’ dedi, geldiler oturdular yanıma ‘Ne muhtaçlığın var’ dediler. ‘Benim bir gereksinimim yok. Millet yiyeceğimizi verdi, getirdiler.’ ‘Başka ne?’ ‘Odun, kömür yok’ dedim. ‘Düzce’den iki tır yüklendi’ dedi. Bundan beş gün önce. Buranın da pozisyonunu verdiler. Beş gün geçti, Düzce’den gelen tırlar daha gelecek. Bunu diyen milletvekilleri. Benim 7 cesedim var. Karşımdaki konutun 6 cesedi var. Bunun üstündeki meskenin 5 cesedi var… Bizim durumumuz bu vaziyette… Daha bize devlet gelmedi yani.

“Devlet bize ‘Ne yapıyorsunuz’ demedi”

Benim bir çocuk gitti kepçe buldu getirdi. Onu (enkazı) deştiler. Birini bir gün sonra çıkardılar çocuğu kucağında hanımı. Bir gün sonra da oğlumla bir çocuğunu çıkardılar. Devletin kepçesi de gelmedi, operatörü de gelmedi. Bizi de sormadı daha. Benim bildiklerim bu kadar. Kefen veren olmadı. Bir damla su veren de olmadı. O günden bugüne kadar kendi gücümüzle yaşayıp gidiyoruz. Halk bize yardım ediyor. Devlet bize ‘Ne yapıyorsunuz’ demedi. Bu çadırları da kendi gücüyle gidip bulup getirenler getirdi.”

“İnekleri yemlediğim yem torbasına koydum altısını da, kendi ellerimle gömdüm”

Kardeşinin ailesinin sarsıntıda çıkan yangında öldüğünü söyleyen Servet Bolat ise gözyaşları içerisinde yaşadıklarını anlatıyor şu sözlerle anlatıyor:

“Kül oldu gitti. Altısını torbaya koydum, kesimlerini kendi imkanlarımla gömdüm, öbür kimse yok, o denli gitti hepsi… Soba devriliyor, tutuşuyor ev. İçinden çıkamadık. Çocuklar, kardeşim, gelin hepsi gitti. Birini biz çıkartabildik, ötekilerin hepsi gözümüzün önünde… Damla su yoktu. Tahminen bir su olsaydı kurtarma şansımız yüzde 100’dü. Ben ne yapayım… Ev olmuş, bark olmuş; gitti hepsi… Yem torbalarına koyduk gömdük. Ceset torbası vermedi, Türkoğlu hastanesi, devlet hastanesi. İnekleri yemlediğim yem torbasına koydum altısını da, kendi ellerimle gömdüm.”

Komşusunun çocuğunun da enkazdan çıkarıldığını söyleyen Bolat, “Hastaneye götürmüşler ölüsünü de bulamıyorlar, dirisini de. Nurdağı Devlet Hastanesi’ne Etila Lider. Yok çocuk…” dedi.

“Bizi hâlâ kandırıyorlar, hala kandırıyorlar”

“Cenazelerimizi bile kendi imkanlarımızla çıkarttık. Kimseyi görmedik. Havadan gidiyor helikopter fakat neye gidiyor, nereye gidiyor? Her vatandaş Cumhurbaşkanı olarak geçsin bu yoldan, yanımda durmadıktan sonra ne manası var ya. İsterse ben cumhurbaşkanı olayım, vatandaşın yanına gitmezsem ne gereği var. Bakanlar geliyor en sağlam binada oturuyorlar, ‘Yaraları saracağız’ diye açıklama yapıyorlar. Ben de derim ‘Dünyanın yarasını sarıyorum…’ Bitti mi, dünyanın yarası kapandı mı? ‘Yapacağız’ demekle olmaz icraatla olur. Bizi hâlâ kandırıyorlar, hala kandırıyorlar.

“Şu sokaktan daha muhtar bile geçmedi”

Vatandaş yardım getirdi sağ olsunlar. Fakat o da kesildi. Vatandaşın katkısıyla oldu bizim iş. Devlet yok yanımızda. Ben daha görmedim. Bugün kaçıncı gün… İlk sefer siz geldiniz. Şu sokaktan daha muhtar bile geçmedi. Kendi komşumu bile bilmiyorum kaç kayıp olduğunu. Kimi diyor 500 kimi diyor 600… Çok…”

Depremde ağır hasar alan meskeninin önünde oturan yaşlı bir kadın ise, çadırda kaldığını lakin soğuktan üşüdüğünü ifade ederek, konteyner yardımı istiyor. Ailesinden 7 kişiyi kaybettiğini söyleyen depremzede, “Hastayım yürüyemiyorum. Ailemden çok öldü. 9 bireydik burada. Enkazdan bizi komşu çıkartmış. Çocuk üniversiteye hazırlanıyordu. 5 saat altında kaldı. Yardımlar geliyor, erzak geliyor fakat ne gereği var korkuyoruz. Hastayım ben yürüyemiyorum. Platin var” dedi.